12 March, 2011

Perasaan Bodoh dan Gila


Ye! Memang aku tak ada mood hari ini. Aku private wall FB aku. Aku private blog aku. Aku off phone aku.  Aku tak mahu bercakap. Muka macam tempe busuk. Aku rasa macam nak masuk gua duduk diam-diam dalam tu. Kawan dengan beruang lagi bagus. Tapi berani ke? Huh! Tak berani pun. Saja cakap nak gempak. Aku geram. Tapi tak tahu pada sapa aku geram. Aku tension. Tapi tak tahu pada apa dan kenapa. Aku bosan. Bosan dengan apa yang ada. Bukan tak bersyukur tapi entah. Aku sendiri tak ada jawapan dengan persoalan aku. Aku benci. Pada siapa? Entah. Aku pun tak tahu. Yang aku tahu aku nak sendirian. Tak nak cakap banyak.

Nak mampos kot!

Agaknya. Ceh, mulut macam puaka! 

Tak ada insurans la tuuuu~

Jerit. Biar semua orang tahu. Aku ada masalah. Aku benci dengan masalah aku. 

Macam la kau seorang yang ada masalah. 

Memang orang lain ada masalah. Tapi aku peduli apa dengan masalah orang. Masalah aku pun aku tak boleh nak handle. Lagikan masalah orang lain. 

Luahkan saja. 

Pada siapa? 

Siapa-siapa sahaja yang kau selesa. 

Tak nak! Biar aku tanggung sendiri. Masalah kecil yang aku besar-besarkan. 

Hey, sapa kata masalah kecil. Ini sudah dikira masalah besar. Kalau makan tak lalu dan tidur pun tak lena. Bukan ke parah namanya tu. 

Aku cuma rasa nak balik kampung sekarang. Tu je yang aku rasa sekarang. 

Ah, dasar anak gembeng. Baru ada masalah kecil sudah haru biru. Emosi kau yang tak stabil tapi kau nak babitkan orang disekeliling. Bodoh! Menyusahkan! Bersikap matanglah sikit. Jangan babitkan orang yang tak tahu apa-apa. 

Bila masa pula aku babitkan masalah aku dengan orang sekeliling aku. 

Itu. Kau tengok. Kau dah buat kawan kau terasa hati. 

Tapi aku tak buat apa-apa pun kat dia. Kenapa dia nak terasa hati. 

Dah kau tak bercakap dan bermesra dengan dia seperti selalu. 

Aku tahu, dia nak bagi aku masa. Aku tahu dia paham aku. Aku cuba positifkan diri aku. Tapi masih tak berjaya. Sengal bukan. Bersifat keanak-anakan.

Hye. Kenapa dengan kau ni? Sedar diri kau sikit, kau itu sudah dewasa.  

Menjadi lebih dewasa yang buat aku makin emosi. 

Alasan. Bolehkan kalau kau uruskan emosi kau. 

Aku boleh uruskan. Tapi perlu ambil masa. 

Kau ambil la sebanyak masa yang kau mahu. 

Nantilah.

Aku tahu kau tahu apa masalah kau. Betulkan apa yang aku agak? 

Ya, memang aku tahu masalah aku. 

Bila kau tahu masalah kau mesti ada jalan penyelesaian. 

Aku down! 

Kau mesti bangun! Aku tahu kau mampu. Mampu untuk selesaikan masalah kau. Tapi kau malas bukan. Kau cuma melayan emosi kau ke sana-sini. Macam orang gila. Goblok! Memulakan memang payah, tapi bila kau dah mula berjalan semua akan jadi baik. Cuba la. Persetankan apa yang orang lain kata. Bila ditegur kau ubah la. Dia tegur kau untuk kebaikan kau. 

Tapi dia buat aku kecil hati. 

Dah benar apa yang dia katakan bukan. So kau perbetulkan. Memang salah kau. 

Argh, kenapa mesti aku yang terpilih untuk dapat masalah ni. 

Cuba kau fikirkan semula mana puncanya masalah kau. Kau yang wujudkan bukan. Kau yang mulakan bukan. Kau puncanya bukan. Jadi? Kau nak salahkan siapa sekarang? Kau dapat fikir semua ni? Semua dari kau sendiri. Jadi bila kau sendiri puncanya kau yang perlu cari penyelesaiannya. Kau pun tahu bukan, tak ada satu masalah pun yang tak dapat di selesaikan. Kau tahu kan tu. Tahu? Saja kau buat-buat lupa.

Dah-dah. Jangan membebel. Bosan.

Muntah dengan perangai kau!

[Lin]- Keluar makan angin lagi bagus dari melayan perasaan. 

No comments: